Aşk

Divan edebiyatına çok özenirim ben. Aşk anlayışına hayali sevgililere... Gerçek birine aşık olamayışım da bu yüzden olsa gerek. İnsanları tanımadığın zaman daha kolay sevebiliyorsun. Ben ki rüyamda gördüğüm birine bile aşık olabiliyorum. Mükemmel birine. Aslında mükemmeli istemedim. Güneşli günleri değil aksine fırtınaları severim. Hoşlanmadığımsa bir gelip bir giden sevgililer. Yalama olmuş kalpler. Bir yara kabuk tuttuğunda onu kaldırırsanız daha derin bir şekilde açılır. İşte bazı ilişikiler böyledir. Tam her şey güzelken o gider gider. Yara derinleşir. İyileşecek dersin ama o derinleşmeye devam eder. Ve sen sonunda o kabuğu kaldırmaktan vazgeçmek zorunda kalırsın. Bilirsin ki iyileşmen böyle mümkün. Bazı insanları uzaktan sevmek bu yüzden. Bir insan nasıl kendini öldürebilir ki? Hele katiline aşıksa. Kendini yok edip onsuz kalmayı başarabilir mi ?